Najaarsrit "Zaanstreek"

Laatst aangepast op zondag, 29 augustus 2010 13:09 Geschreven door Redactie zondag, 29 augustus 2010 12:32

Najaarsrit 2010-08-28

28 augustus 2010, wolkbreuk in  zomers Hilversum, spider zwemt bijna, vinyl dak leidt water langs de zijkant naar het midden van de stoelen, bliksem slaat verderop in.

Heel laf, maar we hebben ons spidertje lief, dan toch maar naar Zaanstreek met de dichte auto. Lucht bleef donker en dreigend, maar gaandeweg de rit werd het lichter. En zie, de weergoden waren ons goed gezind, gedurende de rit en ook veel later scheen de zon en zaten wij te tandenknarsen omdat we dicht moesten rijden. Hadden we maar iets meer geduld gehad en een half uur later vertrokken……

Genoeg hierover.  Bij aankomst op Plein 1913, en een hartelijke ontvangst met koffie en broodjes door de Fiatgarage Falco aldaar, bleken er toch zo’ n achttal spiders te staan, waarvan een uit Weert en later een uit Vlagtwedde ( klasse dat jullie half Nederland doorrijden voor ons clubgebeuren) een coupe, een klassieke open Mercedes, een Lancia en onze in dit gezelschap erg detonerende Focus. Na de gebruikelijke plichtplegingen en fotosessies afscheid genomen van onze gastheren met bloemen en wijn, als altijd weer keurig verzorgd door onze evenementenman, op weg. Vooraf mijn complimenten voor de routebeschrijving; ik weet niet hoe u ze het liefst heeft, een gewone beschrijving, of een bolletje-pijltjesysteem, of hoe dan ook, maar deze verlucht met foto’s, maakte voor mij en mijn navigator het rijden tot een lust en rust. Zeker daar door de toch wel drukke wegen niet alle stoplichten en medeweggebruikers even medewerkend waren.  Hoe dan ook, deze beschrijving nodigt uit om later de route nog eens te rijden.  Details verzorgd; wij zagen inderdaad wel de windmolen, maar realiseerden ons niet dat het een Amerikaans type is, tot we daar fijntjes op geattendeerd werden.

In mijn studietijd woonde ik in Amsterdam, en kwam ik af en toe wel in de Zaanstreek; ook fietsten wij geregeld deze kant op om ons overgewicht op een verantwoorde manier kwijt te raken. Voor mij was deze tocht dan ook een aangename hernieuwde kennismaking. Desondanks kreeg ik soms toch wat on-Nederlandse gevoelens. Als u aan de Zaanstreek denkt, heeft u dan ook het gevoel dat naast de Zaanse Schans en de molens in alle variëteiten  er verder eigenlijk alleen maar vlak land is? Welnu, voor mij was de rit  langs allerlei industrieel erfgoed toch een kleine openbaring; het gebouw de Adelaar, de gebouwen Mercurius etc. aan de overkant van de Zaanweg, de linoleumfabrieken met het bijbehorende linoleumgeurtje bij wat nu Forbo heet, maar ook de oude ijzeren ophaalbruggetjes die mij weer doen denken aan die mooie exemplaren in Parijs langs het canal St.Martin. Heel fijn dit eens te zien en te beleven  in plaats van meteen naar bijvoorbeeld alleen het Czaar Peterhuisje.  Ons land heeft ons, als je er oog voor hebt, toch heel veel moois te bieden.  En natuurlijk die schilderachtige straatjes met aan weerskanten de karakteristieke Zaanse houten huisjes en bruggetjes. Al die plekken bestaan dus echt en zijn niet gefotoshopt.  Ook de geuren zijn hier sterker dan elders; ik memoreer de cacaogeur nu eens niet van de Blooker, de linoleumgeur bij het oude linoleum-krommenieverhaal, bij de houtmolen de harsige geur van net gezaagd hout, de teerlucht van de boten,  maar ook de geur van Nauernastortplaats. ( heeft u ooit van dit plaatsje gehoord ?)

Halverwege de rit kwamen we dan toch terecht bij de Zaanse Schans, niet echt druk door het verwachte slechte weer. Een aantal van ons kenden deze plek al, en maakte de keuze voor wat tastbaarder voedsel; de anderen dwaalden vrolijk rond  over het terrein. Voor een iegelijk dus voldoende wils, om het oude gezegde maar eens vrijblijvend te verhaspelen. Om 15.30 trok de hele stoet met vooruit betaalde parkeerkaarten ( ook weer prima geregeld) verder naar het eindpunt, de Zilte Zegge, waar we het diner zouden gebruiken.  Het venijn zit altijd in de staart, want kort voor het einde reden twee spidertjes een verkeerde afslag in, wat ik als bezemwagen ook gedaan zou hebben vermits mijn navigator mij er op wees dat ik toch iets scherper moest sturen. Gelukkig merkten de afgedwaalde schapen al snel hun misser, zodat  vijf minuten na aankomst het gezelschap toch weer compleet was. Gezellig napratend en etend, en na afloop als surprise een pot echte Zaanse mosterd, besloot deze rit.

Thuis hadden onze katten nog heel veel plezier van de inhoud van het noodpakket voor als de stemming zou zakken; toen we het fluitje en de lange neus gebruikten zaten ze zeer attent op het moment te wachten waarop ze een en ander van ons konden overnemen. En zo was ook hun dag weer goed na schandalig verwaarloosd te zijn omdat wij zo nodig weg moesten.

Al met al een rit om met plezier op terug te kijken; goede beschrijving, leuke route en totaal goede organisatie. Bedankt, Marijke en Klaas, voor deze rit.

Achmed Hoesintalib